September, de oogst, en wat dat doet met een plek van zeshonderd mensen.
Eén week per jaar ruikt Provesende niet meer naar steen en vijgenboom, maar naar geplette druiven. Het begint zonder aankondiging, meestal op een maandag in september, en je merkt het eerst op het pad naar beneden, naar de lagar.
De busjes gaan om zeven uur 's ochtends volgeladen omhoog en komen tegen lunchtijd leeg weer naar beneden. Wie niet in de wijngaard staat, staat in de deuropening, kijkt wie er langskomt en vraagt hoe de druiven er dit jaar bij hangen. Het antwoord is twee keer achter elkaar hetzelfde en de derde keer anders.
's Avonds zit de tafel voller dan de rest van het jaar. De plukkers komen, de mensen die komen kijken naar het plukken komen, en wie toevallig langskwam en bleef hangen komt ook. Jet kookt voor meer mensen dan ze had gedacht, zoals het altijd is gegaan.
Aan het eind van de week is de geur van de ene op de andere dag weg. Wat blijft is de wijn die gist in de kelders van het dorp, en een nieuwe stilte die duurt tot het snoeien.


































